De maatschappij verminkt ons tot de handicaps die ze zo graag uit de weg wil ruimen. Niet beseffend dat het kaderen van mensen een grens opwerpt aan kennis, in de zoektocht naar de Waarheid. Geen besef dat ondervragen minstens net zo schadelijk is als overvragen.

Geen differentiatie naar de groep die floreert in vrijheid, het best presteert wanneer er zo min mogelijk wordt verwacht. Zij die zichzelf klem denken wanneer er niets anders meer bestaat dan regels zonder redenen en verwachtingen zonder geduld. Die niet willen weten wat ze moeten, maar gaandeweg ontdekken wat er kan. Bij wie het resultaat onafhankelijk is van een gestandaardiseerd proces.

Uit angst voor ‘anders’ beoordeelt de maatschappij vanuit een getunnelviseerd ‘hetzelfde’. Strevend naar ruimte, maar de benodigde ruimte niet kunnen vatten, omdat deze zich per definitie buiten het gangbare bevindt, die de ruimte daarom nooit optimaal kan benutten of uitdelen.

En hoe haarfijn de groep dit aanvoelt. En zich uiteindelijk terugtrekt in een noodgedwongen aanpassen als overlevingsmechanisme, terwijl de eigenheid vanbinnen langzaam sterft en het vuur van potentie langzaam dooft. De eigenheid, zwevend en zwervend tot deze een bestemming vindt waar onbevangenheid de boventoon voert in een taal die weinigen spreken.

© Tekst Sanne Dooren | Redactie Alice K. Burridge van Green Writing | Beeld Seth Matahelumual van Epicart | Stichting Hoogbegaafd!