Een spinnenweb… Zo beschrijf ik mijn denken wel eens. Alles hangt aan elkaar en is op die manier met elkaar geassocieerd. Als ik over iets nadenk weet ik quasi ogenblikkelijk waar ik (als een spin die een vliegje of andere prooi in z’n web krijgt) met mijn gedachten naartoe wil.

Zo zie ik niet alleen een situatie van A tot Z – met alles er tussenin inbegrepen – maar zie ik dit in een complex meerdimensionaal stelsel dat het lineaire denken overschrijdt. Dit werkt zeer efficiënt, maar probeer deze inzichten maar eens aan mensen uitgelegd te krijgen… Vandaar dat ideeën en denkpatronen zich opkroppen en mezelf aanpassen al levenslang een continue vereiste is in het aangaan van sociale relaties en situaties.

Dan denk ik:

Hmmm,
die daar,
ik ga eens een babbeltje slaan,
Huh?
Waarom knikt die niet mee?
Mijn niveau ligt toch niet zó hoog?
Pfff, inderdaad…
Ze kunnen niet verstaan waar ik naartoe wil…
Ik hou het niveau wat lager, dan kunnen we wel communiceren.
(Pffff, again)
Ik vraag me echt af:
Wanneer kan ik ooit eens zonder limieten babbelen???

Dergelijke situaties zorgen er helaas voor dat keiharde verveling en heftige emoties – vooral irritatie, frustratie, angst maar soms ook hopeloosheid – vaak vrij spel krijgen. Gelukkig kan ik mezelf volledig verliezen in de natuur en mijn creatieve en artistieke vaardigheden, want die vaardigheden zijn de enige manieren waarin ik me ongeremd kan uiten. Want ja, voor mij zijn creativiteit, verbeelding en fantasie nu eenmaal van levensbelang als het leven te simpel en eentonig wordt en bepaalde intellectuele bronnen uitgeput dreigen te geraken…

© Tekst Djordy Rondelez | Redactie Alice K. Burridge van Green Writing | Beeld Seth Matahelumual van Epicart | Stichting Hoogbegaafd!