“…weet jij mij beter dan ik?”

Mij bekruipt het gevoel dat ik geen tijd te verliezen heb. Na 10 jaar schipperen tussen mijn kennis als verpleegkundige en het mantelzorgen voor mijn 86-jarige hoogbegaafde en hoogsensitieve moeder, ben ik, hoogbegaafde en hoogsensitieve dochter, sinds krap twee weken ontslagen uit mijn voor haar noodzakelijke en voor mij onvermijdelijke rol van haar spreekbuis. De professionals van het reguliere verpleeghuis laten mij subtiel weten dat mijn taak genoeg is geweest. Dat ik ‘mag loslaten’…

Dat is voor mij een confronterende boodschap: loslaten, wát eigenlijk? Na haar diagnose twee jaar geleden van vasculaire dementie stopte mijn altijd klagende moeder namelijk abrupt met confabuleren en compenseren, en werd zij een tot dan toe onvoorstelbaar toegankelijk en lief persoon.

Ik voel verlies: ik ben opgevoed door een moeder die om haar eigen pijn heen draaide. Zij was daardoor vóór haar diagnose een vrouw die klaagde, die boos was als iemand ‘het in het hoofd haalde om…’, die vond dat ‘niemand echt belangstelling had…’, die feitelijk niet wist waar zij zelf behoefte aan had, die niet deed aan zelfreflectie. Ik heb de zorg om haar heen tegen de klippen op georganiseerd, om haar maar niet meer te hoeven horen klagen.

Nu kan ik dat niet meer doen. Nu moet ik ‘loslaten’. Nu moet ik aanvaarden dat ik haar behoeften niet meer voor haar kan verwoorden. Nu zal haar verongelijkte persoonlijkheid weer vaker gezien worden.

Vanochtend werd ik wakker met een vast voornemen: wees er als de kippen bij om je zelfkennis uit te bouwen en te weten waar je behoeften liggen om je goed te voelen. Oefen je in het uitdrukken van die behoeften, zodat jij dat ook kunt als je niet meer alles zelf in de hand hebt. Ik heb mijn moeder in de door mij georganiseerde thuissituatie lang kunnen ontzien, haar kunnen ‘vertalen’ naar de (professionele) omgeving, haar kunnen behoeden voor al te veel eenzaamheid, haar heel vaak het voordeel van de sociale twijfel gegeven. Nu zit ze zonder die buffer en is ze nog net zo eenzaam.

Je kent jezelf het beste, dus kén jezelf dan ook snel het beste.

…weet jij mij beter dan ik?

Hoogbegaafd! Lichamelijke functies

 Lid worden


© Emmy | Redactie Alice Karen via >>Force of Nature Solutions<< | Stichting Hoogbegaafd!

E-magazine ontvangen

Print Friendly, PDF & Email
By | 2018-01-16T00:33:20+00:00 april 27th, 2017|Hoogbegaafde volwassenen|2 Comments

About the Author:

Niet expres, maar altijd onderweg naar de volgende baan waar ik de boel ga opschudden... Onlangs de, van schrik vijf jaar geleden weggegooide, IQ test opgesnord uit de archieven, Mensaal geworden, een begin gemaakt met te léven in plaats van adrenaline-gestuurd óverleven, begrijp ik nu beter wat mij steeds bezielt. Geschoold in de sociaal-pedagogische hulpverlening, verpleging en hoger management heb ik benaderingen tot mijn beschikking om mijn innerlijke verbijstering om te kunnen zetten in door de band genomen acceptabele vragen.

2 Comments

  1. Emmy 14 mei 2017 at 08:33 - Reply

    Beste Marie Astrid, dank voor je bericht. Wat fijn dat je je in de moraal 🙂 van het verhaal kan vinden. Mijn moeder houdt zeker van muziek, ze zong de Passionen in een koor, luisterde graag en wist veel van klassiek, geniet van Het Dorp van Wim Sonneveld. Tot mijn verdriet kan zij zelf geen muziekinstallstie meer bedienen, en zet de zorg het genre muziek aan in de gezamenlijke huiskamer waar zíj niet van houdt. Zij trekt zich terug in haar kamer, en kan niet voelen en dus verwoorden wat haar stoort.
    Loslaten moet ik: ze verwoordt haar behoeften nauwelijks, ik wel maar ben niet meer volledig voor haar in charge. Misschien dat Hoogebegaafd Matching nog iets voor haar kan betekenen.
    Warmhartelijke groet, Emmy

  2. Marie-Astrid 29 april 2017 at 09:07 - Reply

    Hallo Emmy,

    Wat een prachtig stuk heb je geschreven! Je conclusie deel ik volledig en (waarschijnlijk ten overvloede) raad ik je van harte aan om dat nu voor jezelf te gaan doen: bouw je zelfkennis verder uit en neem je behoeften serieus. Voor mij een heel herkenbaar proces, waar ik nu middenin zit. Mooi dat ik juist nu je blog lees. Vanochtend heb ik een Facebook Live uitzending gedaan over de 1e ballade van Chopin en de parallellen die ik zie tussen (het studeren van) dit stuk en mijn levensverhaal. Misschien heb je er ook iets aan, als je interesse hierin hebt, hoor ik het graag via een persoonlijk bericht.

    Je titel komt trouwens uit een van mijn favoriete Oosterhuis liederen, maar dat wist je vast wel. Houdt je moeder van muziek? Samen zingen kan helend werken, zo heb ik het althans ervaren. Heel veel sterkte en vertrouwen in het loslaten!

    Warme muzikale groet, Marie-Astrid

Geef een reactie