VRIJWILLIGERS

Martine van der Reijden

Multipotentialist, o.a. bedrijfsadministrateur, auteur, spiritualist. Brede interesses, altijd zoekende om zaken die elkaars tegenpool lijken met elkaar te verenigen. Onderpresteerder, o.a. als gevolg van verveling op school. Veel tegenwerking gekend, maar er mentaal altijd sterker uitgekomen. It made me, who I am today. Moeder van twee tieners.

Met toewijding modereer ik een aantal Facebookgroepen van de stichting en verzorg ik de boekhouding, schrijf ik columns voor de website en realiseer ik meetings.

Els de Wit

Onderneemster (hoogbegaafdheid in Vlaanderen op de kaart) die via haar persoonlijke zoektocht onze organisatie tegenkwam en zich inzet voor hoogbegaafde kinderen en volwassenen.

Mijn naam is Els. Ik begeleid met Talentvol begaafde en hoogbegaafde kinderen en jongeren na een carrière als leerkracht. Daar voelde ik de nood aan begeleiding van deze kinderen, ook vanuit mijn eigen achtergrond als hoogbegaafde.

Na allerlei opleidingen en zelfstudie heb ik de stap naar zelfstandige gezet. Een van de beste beslissingen die ik heb kunnen maken. Kinderen zien openbloeien, hen leren zichzelf te durven zijn, is ook als begeleider een mooi moment. Via groepstrajecten filosoferen worden heel mooie resultaten behaald en ontdekken ze kinderen die ‘net als hen’ zijn.

Via deze zoektocht kwam ik de groepen tegen, een uitgebreid netwerk waar je gewoon jezelf mag zijn en interessante topics naar voren worden gebracht.

Erik van Beesten

Analyticus en verteller (nerd pur sang). Erik is een slimmerik met een zwaar verleden, waar hij altijd sterker uit is gekomen. Hij vertelt graag over zijn leven, waar hij tegenaan loopt en wat hij heeft geleerd. Ondanks zijn autisme leeft hij niet volgens de labels: Erik is in de eerste plaats altijd gewoon Erik.

Mijn naam is Erik van Beesten. Ik ben werkzaam als data scientist bij Achmea in Apeldoorn, waar ik ook woon. Tevens geef ik voorlichtingen over werken met een autistische stoornis als lid van de Autisme Ambassade Achmea. In het verleden heb ik ook studenten met autisme begeleid tijdens de transitie van middelbaar naar hoger onderwijs, tijdens mijn studiejaren aan de Hogeschool Windesheim te Zwolle.

Als kleine jongen was ik al ontzettend leergierig, de lezende peuter. Dit dreef mijn ouders ertoe om op mijn vijfde mij te laten testen, waar zowel HB als een autistische stoornis uitkwam. Op mijn achtste werd ik overgeplaatst naar het speciaal onderwijs, waar ik simpele dingen leerde als mensen aankijken, emoties herkennen en een goed gesprek voeren.

Tegenwoordig merkt niemand meer dat ik autisme heb. Dit heb ik te danken aan jaren van trainingen, mijn heldere kop en veel doorzettingsvermogen. Het is heel vaak erg moeilijk gegaan, maar ik ben altijd beter aan de andere kant uitgekomen. Ik gebruik mijn aangeleerde kennis om als pseudo-ambassadeur voor het autismespectrum op te treden. Veel mensen denken dat ze weten hoe wij denken, maar dat kan niemand weten. Iedereen is altijd in de eerste plaats zichzelf!

Persoonlijk ben ik dol op wandelen, gamen, pianomuziek, Pokémon, honden, en het internet, waar ik het grootste gedeelte van de tijd te vinden ben. Er is zo ontzettend veel te leren, en ik ben vastberaden om zoveel mogelijk te ontdekken, en anderen te helpen om zelf ook te blijven leren. Ik hoop dat mijn schrijfsels hierbij kunnen helpen.

Stephany Daal

Eigenzinnig en autonoom. Schrijfster, fotografe en reiziger. Ze heeft een onuitputtelijke drang naar kennis en is uiterst nieuwsgierig naar de wereld om haar heen. Is als talenknobbel vloeiend in vijf talen. Lievelingswoord: vergankelijk.

Als Surinaamse ben ik geboren (1990) op Curaçao en groei ik deels hier op en deels in Amsterdam. Echter heb ik me in de afgelopen tien jaren ook weten te vestigen in Estland, Brazilië, België en Egypte. Iets met ouders die ook veel gereisd hebben en ik vrij internationaal ben opgegroeid. Een vaste plek op aarde heb ik dus nooit gekend en ik hecht me ook niet aan een bepaald cultuur. Wereldburger dus. Of misschien toch typisch hoogbegaafd?

Van VMBO naar HAVO, weer terug naar VMBO, toch maar weer HAVO, dan HBO, uiteindelijk zelfs universiteit, maar nu weer terug op HBO. Mijn schoolperiode is niet bepaald vlotjes gelopen en ik ben vaak gestopt of veranderd van school of opleiding. Het was me altijd iets te saai, iets te langzaam en dat lang stilzitten in de klas of college vond ik helemaal niks. Na een aantal jaartjes een studie in de richting politiek hebben proberen af te ronden, realiseerde ik me tijdens het wonen in Brussel dat een carrière in de politiek helemaal niks voor mij was. Dat vroeg even om een totale ommekeer in mijn leven. Wat wilde ik nou écht? Het antwoord kwam al vrij snel: met kinderen werken.

Tegenwoordig studeer ik Pedagogiek via afstandsonderwijs (NTI) en wil ik daarnaast dolgraag aan de slag als onderwijsassistente of leerlingenbegeleidster. Geen fancy carrière bij de Verenigde Naties meer voor mij, maar gewoon lekker bezig zijn met kinderen en hun ontwikkeling. Heerlijk.

Alicia Puik

Hoogbegaafde en hoogsensitieve moeder van een hoogsensitief en zeer hoogbegaafd kind. De puzzelstukjes uit het verleden zijn op zijn plaats gevallen door de komst van haar zoon. Haar interesses liggen voornamelijk op het gebied van psychologie en menselijke interactie, alhoewel haar (creatieve) brein 1001 kanten op schiet. Kernwoorden die bij haar passen zijn openheid, eerlijkheid, directheid, authenticiteit, diepgang, respect en puurheid.

Ik ben een praktijkmens. Alhoewel ik vrij makkelijk kon leren was ik niet geïnteresseerd in stoffige boeken en saaie schoolroosters, maar in actie! Ik wilde weten hoe bedrijven werkten van A tot Z! Ik wilde de wereld zien!

Vanaf mijn 21e had ik geluk. Ik kwam een baas tegen die mijn (door mijzelf nog steeds niet echt onderkende) potentie zag en werd bij dat grote internationale bedrijf de eerste en enige vrouwelijke, en jongste manager ooit in hun geschiedenis. Ik mocht mijn eigen (logistieke) afdeling opzetten, aansturen, zelf mensen aannemen etc. Ik was helemaal in mijn element.

Maar het vele harde en late werken, mijn perfectionisme en mijn bewijsdrang hebben toen zijn tol geëist. Ik kreeg een burn-out met blijvende schade. Toen heb ik het roer helemaal omgegooid en ben ik gaan werken in een totaal andere (sociale) bedrijfstak, waar ik me als hoogsensitief persoon meer thuisvoelde, maar waar het werk niet uitdagend genoeg was.

Tegenwoordig bevind ik me in de bevoorrechte positie dat ik een stay-at-home mom mag zijn voor onze zeer hoogbegaafde zoon. In mijn zoektocht om hem gelukkiger te zien kwam ik bij Hoogbegaafd! terecht en kreeg ik ook mijn eigen aha-moment. Nu mag ik hier mijn belevingswereld neerpennen.

Verder houdt mijn gezin van veel rust, natuur en water. Wij zijn wat ik noem “bijzonderlingen” 🙂

Martin van Elmpt

Als klein jongetje waren spruitjes de enige groenten die ik lekker vond. Toen had men al kunnen vermoeden dat er ‘iets’ niet helemaal normaal was hier. Welk kind vind spruitjes nou lekker?

Ik ben Martin, 50 jaar, met vrouw en dochter van 17 woonachtig in Alkmaar. Je kan wel zeggen dat ik mijn leven ‘anders’ geleefd heb en ik heb dat altijd wel lollig gevonden. Ik leerde snel (dat was prima), ik was avontuurlijk (heb veel gereisd en in het buitenland gewoond), had een beetje aparte humor (heb altijd veel in mijzelf gelachen) en was best wel succesvol. Daar zat een keerzijde aan waar ik de laatste 2 jaar mee te maken heb gekregen, de motor was vastgelopen en het ging allemaal niet meer. Zo heb ik, door te gaan zoeken, mijn hoogbegaafdheid herkend, en begrepen.

Daar bleek veel meer aan vast te zitten dan ik ooit had gedacht, en achteraf is het niet moeilijk te zien waarom dingen mis zijn gegaan. Ik ben mijn leven nu dus opnieuw aan het inrichten zodat het allemaal weer lollig wordt, zonder de nadelen.

Ik had al een management coaching en mentoring praktijk en heb daar nu een ‘hoogbegaafden praktijk’, Ze Leve Hoog, aangeplakt. Ik zie het als mijn belangrijkste doel om de rest van de wereld en vooral het bedrijfsleven bewust te maken van wie wij zijn, en wat wij wel en niet nodig hebben. Om voor beiden het meeste er uit te halen en kwaad te voorkomen.

Maar het mooiste is toch mensen verder te kunnen helpen, zoals ik dat op mijn website al eens had omschreven:

“Ik heb het geluk gehad in mijn leven dat ik met heel veel mensen, als manager, coach en mentor maar ook als vader, echtgenoot en vriend, ogen heb kunnen laten schijnen en ruggen heb kunnen rechten. Ik ben dus een soort van ruggenrechter.

Ik weet ook van de andere kant hoe belangrijk het is om iemand te hebben die je een spiegel voor kan houden, en dingen in een ander perspectief kan zetten. Hoe onwaarschijnlijk het ook was voor een eigenwijze man als ik, die alles zelf wel kon, om dit ooit toe te geven, ik heb hulp nodig gehad en gelukkig ook gevonden.

Niets is mooier dan het (weer) zien van lachende ogen, in jezelf, jouw omgeving en zeker je kinderen. Daar wil ik graag mee helpen.”