Ellen Hoppenbrouwers

Secretaris

“Two roads diverged in a wood, and I –
I took the one less traveled by,
And that has made all the difference.”

Aldus Robert Frost in zijn gedicht The road not taken. Na hoge bergen, diepe leerkuilen en onbegaanbare wegen ben ik op de plaats waar ik hoor, maar dat is weleens anders geweest.

Als jonge Ellen had ik nog nooit gehoord van hoogbegaafdheid en gelijkgestemden. Ja, ik was anders dan de rest, dat had ik wel in de gaten, maar ‘gelukkig’ leerde ik al snel hoe ik me zo kon aanpassen dat ik niet opviel in een groep. Samen met vallen, opstaan en zitten op blaren haalde ik keurig mijn diploma.

Bij mijn studiekeuze legde ik de lat vooral niet te hoog, want stel je voor dat je er niet overheen komt. Liever te laag, dan struikel je niet. Dat dit gebrek aan uitdaging ook onderprikkeling tot gevolg kan hebben, voorzag ik toen nog niet. Na de pabo zocht ik nieuwe motivatie en uitdaging op het conservatorium. Die vond ik daar, samen met een flinke portie zelfevaluatie en ontplooiing.

Het was pas jaren later dat ik in mijn werk als huiswerkbegeleider in contact kwam met hoogbegaafde kinderen die net als ik moeite hadden met leren en totaal niet voldeden aan het beeld dat menig persoon heeft van ‘de hoogbegaafde’. De connectie die ik als vanzelf had met deze leerlingen vond ik interessant, en dat verklaart ook de verdere invulling van mijn loopbaan.

Op dit moment sta ik als coördinator hoogbegaafdheid en leerkracht hoogbegaafdenonderwijs midden tussen de gelijkgestemden. Ik ga voor hen door het vuur en strijd voor onderwijs dat aansluit bij hun onderwijsbehoefte. Ik voel mij een bevoorrecht mens dat ik deze groep kinderen mag begeleiden. Zij hebben mij op hun beurt geholpen in het proces van zelfacceptatie. Het is door het contact met gelijkgestemden, kinderen en volwassenen, dat ik nu ben wie ik ben. Dat ik mezelf accepteer. Dat ik mezelf begrijp… soms dan. Ik gun anderen een soortgelijk proces, een vergelijkbaar gevoel.