Laurent, die op 8-jarige leeftijd zijn gymnasiumdiploma heeft mogen behalen, wordt weggezet als een buitenaards wezen. Hij wordt benoemd in termen als “bolleboos”, “wonderkind” en andere termen die ik hier maar niet herhaal. Zo vervalt hij tot een stereotype, een ver van ons bed-show. Maar hij is hartstikke echt.

Hoewel hij tot de zeldzame groep van extreem hoogbegaafden behoort, is hij niet alleen. Hij heeft het geluk gehad dat hij is gezien in zijn leer- en ontwikkelbehoeften en een individueel afgestemd leerprogramma heeft mogen doorlopen.

Potentieel kunnen er veel meer kinderen en jongeren zijn die op hun achtste, tiende, twaalfde, veertiende of zestiende hun diploma behalen omdat dit het beste aansluit bij hun leer- en ontwikkelbehoeften. Maar zij krijgen lang niet altijd die kans. Want dat is zogenaamd “sociaal-emotioneel” ongezond.

Tijdens mijn jeugd werd er heel veel geroepen over “sociaal-emotionele” ontwikkeling. Omdat mijn “sociaal-emotionele” ontwikkeling niet in lijn lag met mijn klasgenoten, werd deze ingevuld als een achterstand. Nu nog steeds heerst het stereotype dat de hoogbegaafde sociaal-emotioneel zou achterlopen. In werkelijkheid doorzag ik als geen ander de gedragspatronen van en interacties tussen mijn klasgenoten. Ik kon een haarfijne structuur uittekenen van populaire kinderen, onderdanen, meelopers, einzelgangers en onafhankelijken – die laatste was ik, welteverstaan.

Ik heb van jongs af aan geleerd om onafhankelijk te zijn, omdat in mijn behoeften niet werd voorzien. Ik kon dus niet makkelijk vertrouwen op anderen, omdat ze mijn behoeften niet erkenden, ook de volwassenen niet. Ik mocht niet van groep één naar groep drie, en ook daarna mocht ik nooit versnellen. Dat zou beter zijn voor mijn ontwikkeling, maar in werkelijkheid werd mijn ontwikkeling gepauzeerd. Dit heb ik later moeten verwerken, want het werkte traumatiserend. Aansluiten bij klasgenoten betekende dat er geen aandacht kon zijn voor hoogbegaafdheid, omdat deze buiten hun waarnemingsveld lag. Laat staan voor een meer extreme mate van hoogbegaafdheid.

Ondertussen creëerde ik mijn eigen wereld om het leven draaglijker te maken. Waar ik op school moest boom-roos-vis-vuur-mus-pimmen, waarbij ik volledig wegdroomde, las ik thuis in De Volkskrant over de laatste binnenlandse, buitenlandse, economische en wetenschappelijke ontwikkelingen. Ik kan me niet voorstellen dat dit thuis geen belletje deed rinkelen. Sterker nog, ik weet het wel zeker, maar ik werd gedrild om te leven in een maatschappij waarin de spelregels waren afgesteld op de middenmoot, en dit werd belangrijker bevonden.

Ik ben niet gezwicht voor het behoren tot een middenmoot. Ik ben me juist erg bewust van hoe iedereen anders is. En dat verschil mag er zijn. Het deel van mij dat niet mag of kan zijn in een bepaalde context, zal ergens anders wél zijn. In sommige omgevingen houd ik me dus keurig aan de geldende spelregels. Zo krijg ik meer voor elkaar. Maar naar naar een baan in zo een omgeving zoek ik niet (langer). Ik ga zelf een ander manier van werken genereren.

Als water stroom ik om hindernissen heen die een rechte stroom ondermijnen. Mijn wendbaarheid is mijn kracht. In je eentje heb je immers geen invloed op het grote systeem, en als je dat al een heel klein beetje hebt, kan je niet gaan zitten wachten tot het effect van jouw inspanningen zichtbaar wordt en jou vervolgens ook echt gaat dienen, want dan is het vaak al te laat.

Nu ik, nog altijd vrij onafhankelijk van aard, soms overkomen raak door de mate waarin die remmende hindernissen een rol hebben gespeeld in mijn ontwikkeling, kan ik niets anders doen dan nemen wat elke dag mij geeft, in mijn eigen tempo, op mijn manier. Ja, ik néém het recht om me te mogen ontwikkelen op mijn eigen snelheid.

… Zie je die raceauto in de verte, aan de horizon? Dat ben ik. En dat is Laurent. Wij zijn op zoek naar peers die ons zien voor wie we zijn.

Anoniem

Contacteer mij bij interesse via Stichting Hoogbegaafd!


© Stichting Hoogbegaafd!

E-magazine ontvangen

Print Friendly, PDF & Email