Wij zijn gebonden aan de oceaan

Ik sta met mijn voeten in de branding en bedenk me wat zich allemaal heeft afgespeeld, zou kunnen afspelen en zal afspelen in de oceaan.

Ze getuigde van het eerste leven op de planeet. Zodra ze over leven ging, ging ze ook over de dood. Ze heeft talloze dieren verstopt in haar zanderige bodems en de meest opmerkelijke creaturen laten leven in haar zwarte dieptes.

Over geologische tijdschalen vervormde ze zich, maar ze verdween nooit. Ze verlegde haar stromingen, haalde het oude naar boven, deed het koude zinken aan haar randen. Haar vanzelfsprekendheid verdient bewustwording van haar aanwezigheid.

Ze zag toe op the Battle of Jutland en nam zo enkele van mijn voorvaderen tot zich – die met mij zijn als ik me in haar water begeef.

Als kind verzamelde ik langs haar rotsachtige kusten de krioelende diertjes die waren achtergebleven in de poeltjes bij eb.

Later staarde ik in bezinning naar haar duizenden kleurnuances, afhankelijk van de tijd van de dag, het seizoen en mijn locatie. Ternauwernood weerstond ik haar bruingroene golfslag in het verre zuiden. Loom keek ik naar de oranje en roze weerspiegelde fragmenten van de Hawaiiaanse zonsondergang, de hitte van de dag voorbij. Nauwkeurig schetste ik donkerblauwe vergezichten aan de Zuid-Engelse kust.

Daar liep ik ooit met mijn grootvader, die marinier was in de Tweede Wereldoorlog; nu kijkt ze uit over zijn graf op een heuvel aan de kust.

Ze vond haar geschilderde weg naar de cover van mijn proefschrift, ter afsluiting van mijn verwoede pogingen om haar binnenste een klein beetje beter te begrijpen. Maar vooralsnog heeft ze vrijwel alle mysteries voor zichzelf gehouden en velen daarvan zullen nooit worden ontrafeld. Slechts een paar procent van haar soorten heeft zich taxonomisch laten beschrijven.

Ik voel hoe ze met haar natuurkracht de herinnering aan iedereen die ooit rot tegen mij deed van me af wil spoelen, net zoals ze argeloos de zandsculpturen en letters in het zand wegspoelt. Altijd geeft ze terug: ze voedt koraalriffen, mangroves en grote open wateren.

Ze is ruimte, stroomt overal heen, weerstaat elke storm terwijl hoge bomen worden geveld.

En nu voedt ze haar duurzame energie aan de mens, ondanks dat haar leven stikt door steeds meer plastic, en ondanks grootschalige overbevissing. Wij moeten ons respect voor haar hervinden en alle zeilen die we hebben bijzetten om haar te laten zijn wie ze is: de bron van het leven.

“All of us have in our veins the exact same percentage of salt in our blood that exists in the ocean, and, therefore, we have salt in our blood, in our sweat, in our tears. We are tied to the ocean. And when we go back to the sea – whether it is to sail or to watch it – we are going back from whence we came.”

― John F. Kennedy

>Interesse


© Alice via >>Edit & Evolve<< | Stichting Hoogbegaafd!

E-magazine ontvangen

Print Friendly, PDF & Email

About the Author:

Oprichter (trailblazer) en voorzitter van Stichting Hoogbegaafd! Gepromoveerd in de biologische oceanografie. Heeft vele interesses. Eigenaar van Waves & Currents. Ontembare leerhonger. Internationale ambitie.

2 Comments

  1. Yannick Raczynski-Henk 3 juni 2018 at 18:10 - Reply

    Een mooie bespiegeling van Kennedy. En een heel mooie bespiegeling van jouw meerledige relatie met de zee, met die van Kennedy als uitgangspunt. Taal als evoluerend, welhaast biologisch systeem avant la lettre.

    • Alice 4 juni 2018 at 00:34 - Reply

      Hi Yannick,
      Bedankt voor het aanstippen van de meerledige relatie. De zee evolueert, de taal ook. Alice zou Alice niet zijn als ze aan meerdere boeken tegelijk aan het werken was – waaronder een boek over de oceaan. Non-fictie, maar ook deels reisverhaal. Om het bewustzijn van de enormiteit en het belang van de oceaan te benadrukken. Insider: dit schrijven wordt er deel van.
      Go keep on writing!

Geef een reactie