Ik ben niet gebroken

Je denkt naar aanleiding van mijn eerdere schrijven hopelijk niet dat ik mezelf verdoem tot het zitten op de glasscherven van mijn vele vorige levens, waarvan het academische leven het meest recente was. Of dat verhaalelementen uit mijn vorige levens niet kunnen voortleven in mijn toekomst. Of dat ik slechts een schaduw ben van het succes dat ik ooit was, niet kon zijn of niet mocht zijn.

Leien dakjes zijn er niet altijd, soms zijn het glazen huizen, torens met een groot rond platform, donkere gevangenissen, onbewoonde eilanden, lawaaiige kantoren, hoogdravende villa’s, stinkende laboratoria. Soms is het tijd om te gaan, of je nou van het leien dakje valt en je benen breekt, de glazen platen kapot slaat en bewust een ontsnappingspoging waagt, abrupt een ommekeer maakt en de lift naar beneden neemt om nooit meer terug te keren, of zachtjes wegvloeit om in een deken van vergetelheid te landen.

Is het een vlucht uit het hier en nu, een vanzelfsprekende beweging, een noodzakelijke verandering, een essentiële wending?

Ik ben niet breekbaar, ondanks de veel te felle TL-balken in veel te rumoerige kantoorpanden, de onoverkomelijke muren om tegenaan te lopen, de bussen door Londense straten op een verregende novembernacht, de in de julizon gloeiende tegels onder mijn blote voeten, de bossen met vergeten paden, overgroeid door stekelige planten, de gewrichtspijn, mijn onvruchtbaarheid. Ik ben niet gebroken.

Ik ben niet strafbaar, want ik heb geen schuld. Ik sta niet onder arrest, want ik heb niks misdaan. Ik ben niet vrijgesproken, want ik ben nooit gevangen genomen. Ik zat in een open kooi en ben weggevlogen op het beste moment. Er is geen toekomst in de kooi, alleen uitbuiting. Ik ben ontsnapt, maar er staat geen prijs op mijn hoofd. Ik ben onderweg naar een onbekende eindbestemming, of misschien is er niet zoiets als een eindbestemming en houden we elkaar gevangen in waarom-bevragingen.

Ik maak een wetenschappelijk manuscript af. De restanten van waaraan ik ooit werkte zitten in vriezers. De petrischaaltjes en pincetjes zitten in een doos. De documenten staan op een externe harde schijf die bijna achter mijn slot en grendel gaat.

Langzaam draai ik me om onder het deken, wakker, slapend, droomwakend, liefhebbend, autonoom, lezend, kroelend, loslatend, vastknopend, knopen in mijn deken, hobbels van verschoven veren in mijn kussen, enkele veren achtergebleven in de open kooi. Mijn ziel is gebrand op mijn karakter met op de achtergrond een verstommende kakofonie van stemmen uit het verleden, haarscherp vastgelegd als scenes in oude films in mijn privébioscoop.

Ik zit in het donker achter mijn laptop, waar google ik eigenlijk op? Staat mijn toekomst op het internet? Ik draag een sleutel om mijn nek. Er is geen duplicaat.

Anoniem

>Uitzonderlijk Hoogbegaafd!


© Stichting Hoogbegaafd!

E-magazine ontvangen

Print Friendly, PDF & Email

About the Author:

Stichting Hoogbegaafd! verbindt, informeert en onderzoekt (ouders en begeleiders van) hoogbegaafden van alle leeftijden en achtergronden, ouders en begeleiders van hoogbegaafden en overige geïnteresseerden. Dat doen we met bijeenkomsten, een diverse online community, het schrijven van online artikelen, het onderhouden van een kennisportaal en het onderzoeken van bepaalde deelaspecten van hoogbegaafdheid. Empathie & Vertrouwen, Inclusie & Diversiteit, Integriteit & Discretie, Grondigheid & Wetenschappelijkheid zijn onze kernwaarden. We zetten hoog in op het gebruik van nieuwe media om op dynamische, interactieve en kritische wijze ons netwerk te onderhouden en informatie te verspreiden. We kijken verder dan een IQ-score: een hoogbegaafde is een hoogbewust persoon, soms ontestbaar. We benaderen hoogbegaafdheid als een positieve kwaliteit waarmee we als drijfveren middenin de maatschappij staan.

Geef een reactie