De snotneus

Het is 17:45 uur en ik loop richting het park. Onderweg kom ik de oude man tegen. Hij was vroeg vandaag. Ik wens hem een fijne middag en krijg een vriendelijke lach en knik terug. In de verte hoor ik de watervogels kalmeren nadat ze hun buikjes hebben volgegeten aan de broodkorstjes. Terwijl ik dichterbij kom zie ik ze tevreden ronddobberen op de golven van de vijver.

Mijn bankje is bezet. Er zit een dame in een lange witte jas over het water te turen. Ik schiet haar aan en vraag of het okay is als ik ook ga zitten. De dame kijkt op en knikt, schuift wat op en richt haar blik weer op het water. Ik ga zitten aan het andere einde van het bankje en staar naar de golven, de eenden, de ganzen en andere watervogels.

Net op het moment dat alles vaag wordt voor mijn ogen vraagt de dame: “Kom je hier vaker?”

Ik reageer: “Bijna dagelijks.”

Ze zegt: “Ah, het is inderdaad een fijne plek om naar terug te keren”.

Ik lach en knik: “Dat klopt!”

We draaien beide ons hoofd weer richting het water.

“Woon je in de buurt?”, vraagt ze.

“Ja, hier vlak om de hoek.”

“Kom je hier om na te denken, of om te ontstressen?”

“Beide.”

Er volgt een gesprek over van alles en nog wat, waarna de dame zegt: “Je bent erg wijs, je zult vast veel mensen kunnen boeien. Hoe oud ben je als ik vragen mag?”

“31 jaar.”

Ze kijkt me aan met een glimlach en richt haar blik terug op de vijver. Een paar minuten later staat ze op. Ze bedankt me voor het gesprek en loopt richting de uitgang van het park.

Ik richt mijn ogen weer op het water, de golven en de langzaam ondergaande zon en ik verzink in gedachten.

Ik krijg een zeer onbestemd gevoel met de daarbij behorende beelden. Gesprekken waar ik aan deelnam, vergaderingen en werkoverleggen. Ze waren altijd hetzelfde: mijn input werd opgepikt en er werd wat mee gedaan, maar dat allemaal achter mijn rug om. Mijn ideeën en visies werden zelfs gestolen, misbruikt en vervormd. In deze gesprekken werd ik nooit aangekeken, tenzij ik aan het woord was. Zaken werden voorgelegd, maar ik stond buitenspel. Het viel me nooit zo op dat dit recht onder mijn neus gebeurde.

Een specifiek gesprek komt terug in mijn herinnering en dat was nog maar kort geleden. Een aantal mensen aan tafel. Een oudere man voert het woord en wil graag wat informatie, een voorstelronde. Mijn buurman en -vrouw stellen zich voor en de beste man maakt allerhande aantekeningen. Ik ben aan de beurt en hij schrijft alleen mijn naam op. Ik kon niet eens twee zinnen uitspreken over wat ik deed, wat ik gedaan heb en wat mijn beroep is. De man was het gesprek al voort aan het zetten zonder nog naar mij te luisteren.

Tijdens dit gesprek keek hij alleen mijn buurman en -vrouw aan en gunde mij geen blik waardig. Mijn input werd opgeschreven zonder naamsvermelding, maar bij mijn buren werd dit wel aangegeven. Ik kreeg het “voor spek en bonen”-gevoel. En nu ik erover nadenk gebeurd dit vaker, eigenlijk altijd. Ik word er verdrietig van. Ik voel me een snotneus! En dat gevoel bevalt me niet. Ik bedenk me: vanaf welke leeftijd word je voor vol aangezien en “mag” je meedoen?

Ik word abrupt uit mijn gedachten gehaald door een enorme knal. Ik kijk verschrikt om me heen. Aan de andere kant van de vijver zie ik vier jochies wegrennen en een rookpluimpje optrekken. Er is een vuurwerkbom ontploft. Ik denk bij mezelf: dat zijn nou snotneuzen!

Hoogbegaafd! Filosofie

 Lid worden


© Daniëlle Mers | Redactie Alice via >>Edit & Evolve<< | Stichting Hoogbegaafd!

E-magazine ontvangen

Print Friendly, PDF & Email
By |2018-06-29T00:21:56+00:00november 19th, 2017|Hoogbegaafde volwassenen|0 Comments

About the Author:

Altijd op zoek naar nieuwe onderwerpen en vaardigheden (actiemeisje) om zelf te leren en door te geven aan anderen. Dat doet ze door kritische vragen te stellen. Hiermee wil ze mensen bewegen om meer uit zichzelf te halen op allerlei vlakken. Ze heeft interesse en kennis op meerdere vlakken en is onderneemster in een aantal van deze gebieden: IT (zeer breed), fotografie en de muziekindustrie.

Geef een reactie