De herhaling

Op “mijn” bankje langs de waterkant, welke ik elke middag om 16:00 uur claim, staar ik over het water. De ene keer tel ik de golven die door de wind gevormd worden tot in de oneindigheid, de andere keer observeer ik de eenden, zwanen, meerkoeten en eventuele andere watervogels die neerstrijken op het water.

Al turende en tellende verzink ik in gedachten en dan speelt zich de film van die dag af, of kijk ik de herhaling van enkele dagen, maanden of jaren geleden.

Vandaag stond er een herhaling klaar die begon op het moment waarop ik de tel kwijtraakte, of op het moment waarop de watervogels een waas werden, met op de achtergrond, aan de horizon, de zon die door de bomen licht op de zaak scheen.

De herhaling van een paar maanden geleden, toont het grote begin. Ik herken de beelden, gedachten en gevoelens. Het gevoel van enthousiasme grijpt me meteen aan, want zo begon ik aan het mooie avontuur. Ik ging volledig op in de nieuwigheid, de fijne mensen met wie ik samen mocht zijn en het gevoel van eenheid en support. Dagelijks was ik druk bezig om het geheel naar een hoger niveau te krijgen. Gedurende een aantal jaar was mijn inzet groot.

De film is mooi, levendig en vol fijne gevoelens.

Opeens geeft het beeld sneeuw. Ik klop een paar keer op de beeldbuis, trommel met mijn vingers op mijn wang. De film hervat zich, het blije gevoel is verdwenen en de mooie, levendige beelden zijn vervangen door een duisternis, gevolgd door flitsen van onrust, verdeeldheid, ongenoegen.

Mijn rol was weg, ik was uit het script weggeschreven zonder mooie afsluiting, blijk van waardering of erkenning voor mijn inzet.

Het beeld begint te golven en ik voel druppels langs mijn wangen naar beneden glijden. Ze voelen gloeiend aan door de wind die op mijn gezicht staat, terwijl de waas optrekt en ik de golven van de vijver langzaam weer kan tellen. De watervogels dobberen zorgeloos rond, met als enige zorg of de oude man nog broodkorstjes komt brengen voordat de zon onder gaat.

Ik merk dat mijn jas nat aanvoelt. Regent het? Ik kijk naar boven, maar naast de koude wind is er geen regen te bekennen. Ik word me ervan bewust dat ik heb gehuild. Ik veeg mijn wangen droog, wrijf in mijn ogen en staar nog even over het water. Ik sta op van mijn bankje en loop weg.

Op dat moment komt de oude man me tegemoet en knikt vriendelijk. Achter me hoor ik de watervogels tekeergaan voor een stukje brood. Ik richt mijn blik op de grond en loop het park uit. “Tot morgen”, fluister ik, benieuwd naar wat er morgen wordt uitgezonden.

Hoogbegaafd! Lees- & Schrijfclub

 Lid worden


© Daniëlle Mers | Redactie Alice via >>Edit & Evolve<< | Stichting Hoogbegaafd!

E-magazine ontvangen

Print Friendly, PDF & Email
By |2018-06-29T00:28:20+00:00oktober 18th, 2017|Hoogbegaafde volwassenen|0 Comments

About the Author:

Altijd op zoek naar nieuwe onderwerpen en vaardigheden (actiemeisje) om zelf te leren en door te geven aan anderen. Dat doet ze door kritische vragen te stellen. Hiermee wil ze mensen bewegen om meer uit zichzelf te halen op allerlei vlakken. Ze heeft interesse en kennis op meerdere vlakken en is onderneemster in een aantal van deze gebieden: IT (zeer breed), fotografie en de muziekindustrie.

Geef een reactie