Het was ongeveer twee jaar geleden. Ik was 47 jaar en hoorde het dus ineens. Ze flapte het er zomaar uit. En zij is al 35 jaar een echte topper in haar vakgebied, dus ik geloofde haar ook gelijk. Ik heb het daarna ook laten testen en controleren. En ineens was ik dus uit de kast.

“Oh ja, ik zie het al, je hebt goudblond haar van nature, dus kan je koelere kleuren goed hebben maar je moet wel oppassen met geel- en goudtinten.”

Dat zei dus mijn kapper, zomaar ineens, onverwachts!

Heuh, goudblond haar? Ik? Welnee, hoe kom je erbij?? Ben je gek! Ik ben normaal, gewoon euh.. donkerblond, net als bijna iedereen!

Mijn moeder zei namelijk altijd:

“Je hebt geen blond haar en ook geen bruin haar, ’t is net niets… peper-en-zout dus, helemaal niets bijzonders, gewoon kleurloos, donkerblond heet dat. En doe maar niet zo bijzonder of gevoelig, want die klitten hebben we allemaal, dat hoort erbij, je haar is gewoon, dun en lastig. Niets moois aan. Het is er gewoon, niets aan te doen. Daar moet je het mee doen. Punt.”

En op school in de prentenboeken en werkboekjes zag ik het ook. Er waren poppetjes of tekeningen van mensen of kinderen met blond of met bruin haar. Heel soms zag je rood, maar nooit herkende ik me daarin. Ook zag ik haast geen beroemde vrouwelijke rolmodellen met een peper-en-zout kleur, want die blondeerden of verfden hun haar meestal in een echte kleur.

Dus vanaf ongeveer mijn 14e blondeerde ik mijn haar, eerst met Spray Blond, later echt met pakjes spoeling en toen ik zelf mijn geld verdiende kon ik het bij de kapper laten doen. Sinds die tijd had ik mijn echte haarkleur niet meer gezien. Dus vergat ik het “gelukkig” ook, mijn echte haarkleur. Ik ging van blond naar rood, in mijn puberteit soms zelfs naar blauw, groen en roze, en sinds mijn veertigste vooral naar volwassen warme chocolade cq. donkerbruine tinten.

Totdat ik toch benieuwd werd. Ik liep steeds tegen dezelfde dilemma’s aan. Ik werd inmiddels ietsje grijzer en ik kreeg steeds vaker last van die lelijke peper-en-zout uitgroei nu met grijs erbij, wisdom-highlights zeg maar! Dus vroeg ik om advies. Want ik wist het echt even niet meer….

En toen bleek dus ineens dat ik al heel mijn leven goudblond haar had.

GOUDBLOND, zeg ik je.

Ik zag een kleuterfoto en zocht mijn oude klassenfoto’s terug. Ik geloofde mijn ogen niet en moest inderdaad slikken: ik zag met de kennis van nu eigenlijk een hele mooie kleur haar. Niets geen peper-en-zout, maar goudblond. In het Engels noemen ze dat zelfs strawberry blonde….

Wat gaaf!!!!

Nu vallen er ook zo veel kwartjes, vandaar dus dat sommige kleuren en kleding maakten dat ik eruitzag als een dweil. Het lag dus helemaal niet aan mij, ik maakte gewoon de verkeerde keuzes. En ik begrijp sommige opmerkingen en grapjes van collega’s en leidinggevenden ineens veel beter. Ze voelden zich natuurlijk gewoon bedreigd of waren jaloers.

Als ik dat nou eerder had geweten, dan had ik vast en zeker meer zelfvertrouwen gehad.

Dan was ik trots geweest op mijn gouden lokken, dan had ik veel meer in mezelf geloofd.

Dan had ik het vast lang laten groeien en niet constant uit schaamte maar laten kortwieken. Ik zou het natuurlijk nooit kapotgeblondeerd hebben in de jaren tachtig. En zonder die rode spoelingen, die sowieso maar een weekje mooi bleven, had ik handenvol geld kunnen besparen.

Ik zou zeker andere keuzes hebben gemaakt. Want misschien had ik dan wèl geloofd dat ik het na mijn toeristische managementopleiding in me had om daar carrière te maken. Sowieso zou ik veel meer zelfvertrouwen hebben gehad. Met die kennis over mezelf waren er vast deuren open gegaan die voor anderen dicht waren gebleven. Zeker voor die grote meerderheid die ook ECHT een peper-en-zout kleur hebben en dus eigenlijk maar gewoontjes zijn. Weet je dat er maar een heel klein gedeelte van de mensen puur goudblond haar heeft, nog geen twee tot tien procent?

Ik heb het laatst dus ook aan mijn moeder verteld.

Zij reageerde verbaasd en zei dat ik me vooral niets moest inbeelden, want zo bijzonder was het nou ook weer niet. Ook ontkende ze dat ze dat ooit zo gezegd had. Nou ja, anders dan ik het had gehoord want ze had het zeker niet zo bedoeld. Verder zei ze dat ik beter had moeten weten, ik had wat vaker in de spiegel moeten kijken! En dat zij vroeger ook goudblond haar had, maar dat ze dat nooit bijzonder vond. Daar hadden ze het vroeger ook nooit over. Het was er nu eenmaal. Daar doe je niet moeilijk over en daar moet je het gewoon mee doen. Punt.

Trots loop ik nu met een hoofd met goudblond haar rond en ik durf dingen te doen die ik eerder niet durfde. Zoals een crèmekleurige blouse dragen, geen spierwitte, want dat maak me mat en bleek.

Ik straal!

Nee, nu ik weet dat ik goudblond haar heb, kan ik eindelijk gewoon expres zijn wie ik ben…. Wie ik altijd al was en wie ik heb verstopt omdat ik niet beter wist. Wat een bevrijding!

Ik heb een nieuw stukje zelfkennis en daarmee kan ik vanaf nu andere keuzes maken. Ik kan mijn verleden niet meer veranderen, maar ik treed in ieder geval de toekomst met veel plezier en een hernieuwd zelfvertrouwen tegemoet….. misschien word ik wel haarmodel voor shampooreclames.

De wereld ligt aan mijn voeten, ik voel me geweldig!

Had ik dit nu maar eerder geweten….

Deel 2

Hoogbegaafd! Volwassenen

Nederlands taalgebied

 Lid worden

Vlaanderen

 Lid worden

 


© Tessa Faber via >>MakingSense.nl<< | Stichting Hoogbegaafd!

E-magazine ontvangen

Print Friendly, PDF & Email