1) De tragiek van de voorsprong… zo heb ik ‘m weleens verwoord gehoord. En, zonder me te hullen in een melodramatisch jasje, bood dit me verzachting en helderheid. Wellicht werkt het ook goed op jou in?

2) Het kan bevrijdend werken om een diepere betekenis te geven aan dat waar we aan lijden, door creatief en bewust te zien wat er aan weerstand en pijn in ons verzamelt en is verzameld. Elke mens krijgt zijn/haar portie ‘zuiveringszout’ en het is aan ons allen om harmonie en eenheid te ervaren, hoe tergend de discrepanties ook kunnen zijn.

3) Het rijpen in innerlijke autoriteit is onderdeel van ‘het ware pad’, maar ik begrijp en erken ten zeerste dat erkenning en herkenning via anderen van levensbelang is!

4) Overigens denk ik dat hoogbegaafdheid niet de ultieme manier is om voorsprong te begrijpen. Ik ben niet opgevoed met ‘denken in reïncarnatie of zielenreizen’, maar ik heb wel bevraagd waar wijsheid, kennis en gaven vandaan komen. Die zijn ergens (vooraf al) ontstaan. Vergelijk: een hoogbegaafde mens = een ervaren ziel op doorreis.

[Admin: deel reactie verwijderd i.v.m. reclame + politieke lading]

Hartelijke groet,
Ilona Kuis

Jouw inzicht, jouw intellect, jouw associatievermogen, geven je een voorsprong die jou een roepende in de woestijn maakt, inzichten waar anderen nooit of pas later op komen. En daarom herkennen, begrijpen ze jouw ideeën, inzichten niet en geven het ook niet de waardering die het behoeft. Dus als het niet herkend wordt geen autoriteit. Rembrandt wordt pas na zijn dood herkend. Dus vaak blijft het bij not invented here. En vallen hb’ers buiten de boot?