In de academische gemeenschap dansen degenen met tijdelijke aanstellingen op een vulkaan. Om de zoveel tijd rommelt hij weer en een uitbarsting ligt steeds op de loer. Dan is het maar de vraag wie er blijft en de vruchtbare aarde rondom de vulkaan belangrijker vindt dan de periodieke uitbarstingen, en wie er überhaupt mag blijven zaaien en oogsten.

De immense bibliotheken zijn ontruimd en gevuld met placebo’s als pleisters op een wond die niet wil stoppen met bloeden. In mijn eentje kan ik het systeem niet veranderen, maar ik kan ook niet achterover leunen en klagen zonder zelf iets te ondernemen, of denken dat anderen het voor me oplossen. Ik ben mijn eigen handreiking, uitgeput als ik ben. Met mijn laatste energie bewaak ik mijn capaciteiten, om van daaruit nieuwe energie op te doen.

Lang genoeg heb ik vanuit een afhankelijkheidsrelatie mensen gevoed in hun negatieve gedrag. Ik stond erbij en had ze in de gaten, maar was nog niet in de positie daar zelf wat aan te veranderen zonder dat dat consequenties zou hebben voor die positie.

Ik wil niet langer zwichten voor wie mijn capaciteiten wil gebruiken voor eigen gewin, ten koste van mezelf. Eerzucht voor de korte termijn is snel betrapt. Ik ben niet onder de indruk van clichéverspreiders die denken het ultieme wiel te hebben uitgevonden, doen alsof ze de normenmessias zijn, of credit claimen voor mijn ideeën. Ik ben geen product, geen gereedschap, geen resultaat, geen vervangbare wegwerpmedewerker die je door de kapitaalversnipperaar haalt omdat ze haar turbomotor niet kan afremmen. Ze zullen merken hoe zonder mij niets meer hetzelfde is, en vastlopen in hun opportunisme. Van een lege akker kan je niet oogsten. Ik heb mijn vruchten elders geplant. Mijn bloei zal ze nog lang bijblijven.

Ik ben de enige die bepaalt dat ik rijp genoeg ben voor “de wereld” en dat laat ik me ook niet voorschrijven door mensen die toevallig door het grotere aantal jaren op deze aardkloot een hoger toerental hebben. Wie dat voor me wenst te bepalen heeft niet door dat de kopgroep al lang uit hun zicht is verdwenen. Ik hoef niet te luisteren naar zelfverklaarde autoriteiten die denken dat ze voorgoed gebakken zitten. Het lijkt me saai om zo gestagneerd te zijn terwijl de mensenconstellaties om me heen zich continu ontwikkelen.

Met trots treed ik in de voetsporen van inspirerende voorgangers, maar met nog meer trots trek ik mijn eigen spoor. Ik zal durven en winnen, zonder een spoor van verliezers achter te laten. In plaats daarvan voed ik geen gedragingen die me niet aanstaan. Het is het jaar van de zoete geur die ik niet vergeet, maar waarvan ik niet precies weet waar hij vandaan komt of naartoe gaat.

Als mijn eigen undercover sla ik gade hoe niets hetzelfde is en er niets is veranderd. Ik omarm wat er altijd al was en zie dat ook steeds beter. Alleen in mijn handschrift staat straks mijn verhaal, om er achter te komen dat ik al jaren aan het schrijven was.

© Tekst “Anoniem” (naam bekend bij de redactie) | Redactie & Beeld Alice K. Burridge van Green Writing | Stichting Hoogbegaafd!