Geen carrière valt zo slecht van tevoren uit te stippelen als een wetenschappelijke. Elk jaar was er wel weer een volgend jaar van studeren, later van mijn promotietraject, en daarin kon ik in globale lijnen overzien wat ik zou gaan doen.

Nu lijk ik in een diepe te vallen en ik kan daar in vlagen erg door worden ingenomen. Als ik mezelf gerust heb weten te stellen besef ik me dat ik het juist als een kans moet zien: nadat mijn contract is afgelopen kan ik alles even aan de kant schuiven en gaan overdenken hoe ik het beste aan de rest van mijn leven kan beginnen, zodanig dat ik niet in een zinloze obscuriteit verval. Natuurlijk valt ook dat niet helemaal te voorspellen, maar dat is voor nu het plan, en ik verdenk mezelf ervan dat ik me eruit wil slaan als het toch gebeurt.

Als science-paratrooper word ik op dit moment geheel ingenomen door het schrijven van zo veel mogelijk papers, terwijl ik ondertussen vervreemd raak van de rest van de wereld waarin nog veel te veel te beleven valt om de rest van mijn tijd door te brengen als massaproducent van wetenschappelijke publicaties. Het is nu wel extreem druk en niet gemiddeld druk, hoewel gemiddelde drukte in de wetenschap ook best veel tijd kost.

Ik wil verbonden blijven met de wereld. Niet alleen maar scoren terwijl er bijzonder weinig mensen zullen zien dat er een doelpunt is gemaakt. Dat komt doordat veel mensen niet kunnen zien dat er een doel staat. Ondanks dat moet er ook nog de competitie worden aangaan over wie er überhaupt in dat doel mag scoren. En anders transfer je maar naar een club in het buitenland.

Laatst wisselde ik met iemand uit over hoe ik er aan leek te hechten om de toekomst min of meer paraat te hebben, zelfs op de kleine schaal van gevolgen van individuele handelingen binnen het grotere geheel. Zo ben ik het gewend, want dat is lang mijn meest veilige strategie geweest.

Ik weet wel dat ik ook een mean streak heb, een wil om risico’s te nemen en dan te zien waar ik uit kom en tot welke creaties het allemaal leidt, en dat deze niet altijd genoeg ruimte krijgt om er te kunnen zijn. Ik noem het een verborgen mean streak. Hij is verborgen voor veel mensen, door mijn calculerende bewustzijn uitgeschakeld. Hij is er wel degelijk voor mensen die me wat beter willen kennen.

Toch heb ik ook momenten gehad waarop deze meer naar buiten toe kwam. Bijvoorbeeld gedurende periodes in mijn jeugd waarin ik me behoorlijk alternatief kleedde, wat nog steeds wel eens gebeurt, al blijven de stekelkettingen nu opgeborgen. Of mijn niet geheel in de lijn van mijn BSc liggende MSc waarvoor ik vier jaar geleden afstudeerde. Hij wordt getriggerd en geactiveerd door mijn allergieën voor stijve burgerlijkheid, overmatig officieus en groots onthulde initiatieven die je net zo goed vanuit je eigen achtertuin kan opzetten, het ontbreken van een what you see is what you get, een doofpotmentaliteit, hoge bomen die in hun prestigieuze belangrijkheid onbereikbaar zijn, het meewaaien met alle winden, en het overal een slaatje uit willen slaan. Oftewel, alles waarvan me duidelijk is dat ik het anders wil doen.

Ik denk dat ik deze ruige beer maar eens los ga laten op mijn toekomst in plaats van overal beren op de weg te zien omdat het allemaal even wat minder voorspelbaar is. Daarom bij deze: ik ga volgend jaar op zoek naar een plek waar ik mijn mean streak kwijt kan want daarmee kan ik innoveren (hoe calculerend ik dat hier neerzet!). Die plek heb ik al bij de stichting die ik aan het oprichten ben [deze], maar daar kan ik niet van leven. En laat ik dat nou net willen.

© Tekst “Anoniem” (naam bekend bij de redactie) | Redactie & Beeld Alice K. Burridge van Green Writing | Stichting Hoogbegaafd!