Bedoel je flamberen? Nee, ik ben niet aan het flamberen, zoals een uit Engeland geïmporteerde Christmas pudding besprenkeld met likeur voordat je hem gaat eten en er achter komt dat hij niet echt eetbaar is, maar “er nou eenmaal bijhoort” volgens van het Eiland afkomstige personen (niet de halfslachtige, zoals ik). Al lijkt het er soms wel op dat mijn hoofd in brand staat vanwege de drukte van het afronden van mijn proefschrift (zou ik ook likeur gebruiken als brandstof)?

Ik heb laatst een nieuwe jas gekocht, helemaal geïmporteerd vanuit Tsjechië want zulke maken ze hier niet, en die is nogal flamboyant. Dus als ik hem draag, flamboyeer ik. Als ik flamboyeer ben ik samen met de rest van de mensheid en toch weer een individu.

Het is een lange rode jas met motief en in de winkel heet hij de “Red Queen coat”. Nu dacht ik altijd dat ik Alice in Wonderland was, maar blijkbaar wil mijn rol in dit post-apocalyptische rijk der fabelen nog wel eens veranderen.

Het is momenteel mijn enige jas die warm genoeg is als het vriest. Dus telkens als ik mijn tijdelijke kluizenaarsbestaan even onderbreek en naar buiten ga omdat ik toch nog een paar verplichtingen buitenshuis heb, draag ik hem.

In dit land is het normaal dat mensen elkaar negeren op straat. Nu gebeurt dat nog steeds als ik de jas draag, maar niet meer altijd. Sommigen spreken me aan omdat de jas zo fel in hun ogen flamboyeert (en ze hem misschien stilletjes ook wel zouden willen durven dragen), anderen kijken alleen heel veel langer dan je op basis van de nulhypothese “Mensen negeren elkaar op straat” mag verwachten.

Misschien hebben de personen die extra lang kijken een houding van “Wat loopt daar nu weer over straat!” Als hun micro-expressies neerbuigend zijn, staar ik gewoon even lang terug totdat ze hun blik afwenden of voorbij gelopen zijn. Misschien zijn ze gecorrumpeerd door de het retorische hoogstandje “doe maar normaal, dan doe je gek genoeg”, want dat is wel zo veilig. Andere mensen die extra lang kijken maar dat op een wat leukere manier doen willen misschien wel wat zeggen, maar bedenken zich dan dat er vast al heel veel mensen wat zeggen.

Voorlopig flamboyeer ik rustig verder en het enige dat ik daarvoor hoef te doen is naar buiten te gaan met een warme jas aan. De winter duurt nog wel even.

© Tekst & Beeld Alice K. Burridge van Green Writing | Stichting Hoogbegaafd!