Ik besloot de proef op de som te nemen en iets te bloggen vanaf mijn mobiel, in bed, moe en vlak voor het slapen gaan, in de hoop dat ik daarmee verder tot mijn kern kon doordringen. Recentelijk zag ik bovendien een documentaire over de Kalkalpen en deze blijkt me wel degelijk geïnspireerd te hebben. Lees hier het resultaat:

Zachte paden

Warme herinneringen zijn mijn zachte paden. Ze lieten me ondervinden zonder voorwaarden, met een knisperende ondergrond, als lopen over mosbedden op blote voeten in schemerlicht.

Niemand keek over mijn schouder mee om mijn woorden, soms onuitgesproken, te wegen, verplaatsen of schrappen en me te berispen tot ik mijn stem verloor en alleen nog kon fluisteren.

Soms was ik alleen, soms hand in hand. Dan reisde ik en luisterde naar de inheemse klanken van de tropische tuin met koi in de vijvers, of zat ik met jou onder een overhangende boom in het park om de hoek terwijl de miezer alles fluisterend aanraakte. Overal mocht ik mijn talent voor anders zijn benutten en mijn gedachten in elkaar vlechten tot een stevige zachte basis.

Ik smacht ernaar om niet langer in helverlichte betonnen gangen opgesloten te zitten met geluiden als vervormde echo’s. Ik kaats heen en weer tussen hoop en desillusie. Mijn zinvol gewaande richting is verbrijzeld tegen de rotsen in de afgrond. Ik bleek vervangbaar en mijn ideeën gratis te bestelen. Basisloos kon ik nergens landen.

Ik probeer te landen in mijn vangnet van hervonden basisgedachten en van daaruit nieuwe zachte paden te banen.

© Tekst & Beeld Alice K. Burridge van Green Writing | Stichting Hoogbegaafd!