Ken je dat, dat een kakofonie zo luid is, dat je niemand meer kan horen en iedereen over elkaar heen tuimelt? Ik herken het in het wilde geschrijf – al die aandacht! – voor Trump, Brexit, Zwarte Piet, et cetera. De arena vol publiek versterkt het onderbuikgejoel en -getier. Er wordt geen consensus bereikt, maar het geroep gaat onverminderd door. Sommige mensen zijn al overgegaan tot het verpesten van elkaars feestjes.

Cijfers, indien zorgvuldig en zonder vooraf bepaalde meest wenselijke uitkomst geïnterpreteerd, kunnen een beter beargumenteerd geluid genereren, maar dat gaat verloren in de oorverdovende kakofonie van wie vooral heel hard wil brullen en overal wat van wil vinden zonder zich verder te verdiepen.

De netto uitkomst is een verkiezen van brulapen als vertegenwoordigers, simpelweg omdat die tenminste overal wat van vinden, onderbouwd of niet.

Ik heb daarom bewust de keuze gemaakt om niet boven dit wilde, ongemaaide maaiveld uit te willen steken omdat de strohalmen te wild alle kanten opslaan in de wervelwinden die elke dag veranderen. Dan gaan mensen zogenaamd de discussie aan, heilig overtuigd van hun eigen gelijk, zonder dat ze zich ingelezen hebben. Schaamteloos durven ze niet voor enige rede vatbaar te zijn (een veelvuldige doch veredelde vorm van ontoerekeningsvatbaarheid).

De onderwerpen waarover maar weinig mensen hun mond open trekken dreigen verloren te gaan in stilte, omdat ze zich betrekken op kleinere groepen mensen in deze maatschappij. One size does not fit all. Denk bijvoorbeeld aan de behoeften van jonge en oude hoogbegaafden, genderdiversen, en chronisch zieken. Buiten de gulzige draaikolken van de maalstroom maken deze onderwerpen voor kleinere groepen mensen een groot deel van hun leven uit. Met een gezonde waarheidsbevinding durf ik het aan om hierover mijn mond open te doen – niet alleen vanwege de noodzaak zulke onderwerpen uit de collectieve vergetelheid te halen, maar ook omdat sommige ervan mij persoonlijk aangaan.

Het resultaat van vele jaren schrijven is mijn persoonlijke archief, mijn verhaal, het zijn mijn gedachten en hersenspinsels, mijn ervaringsgerichte kijk op datgene in de maatschappij dat door zo veel mensen over het hoofd gezien wordt. Het heeft zelfs een organisatie opgeleverd [deze hier] die volgend jaar een stichting wordt. Juist waar anderen stil blijven omdat het ze ontgaat, trek ik mijn mond open. Ik blijf me verdiepen en leer door: zo kan ik des te beter mensen verbinden en informeren en nog meer deelaspecten belichten.

Ik sla graag bruggen. Maar alleen naar wie daar vatbaar voor is.

© Tekst “Anoniem” (naam bekend bij de redactie) | Redactie & Beeld Alice K. Burridge van Green Writing | Stichting Hoogbegaafd!