Een reis naar de glinsterende sterren

Daar zit ik weer, op de grond, starend naar de kleine rode reiskoffer. Het ligt voor mij, op een zachte rood bruine tapijt, onder het raam van mijn kamer. Mijn handen zweten en mijn hart bonkt steeds harder, ik krijg een brok in mijn keel en mijn ogen worden waterig. Ik ben bang en verdrietig en durf het niet te openen, mijn handen blijven keurig ver van de koffer vandaan. Al bijna een jaar lang probeer ik de koffer te openen, maar ik durf het steeds niet. Net wanneer de tranen beginnen te komen, hoor ik mijn nichtjes uit het raam. Het is een mooie zonnige dag, ik veeg mijn tranen af en besluit naar buiten te gaan om met mijn nichtjes te spelen.

Voordat ik de deur uitga, hoor ik papa nog enthousiast roepen, ”Zahra, heb je het cadeau al uitgepakt?”. ”Nee papa, nog niet, doe ik een andere keer wel.’’ zeg ik heel vrolijk, terwijl papa wel weet dat ik me sterk probeer te houden. Zodra ik de deur uitstap, ren op ik mijn nichtjes af, naar het groene veld achter ons huis. Wij wonen in een klein dorpje, paar minuten van de hoofdstad Kabul vandaan. De meeste huizen in ons dorpje zijn gemaakt van klei en zijn vaak heel groot. In ons huis woon ik samen met papa op de eerste verdieping en mijn oom en zijn vrouw en mijn neefjes en nichtjes op de begane grond.

Het begint donker te worden, we lopen terug richting huis. ”Zahra, laten we op het dak gaan zitten en naar die glinsterende dingen kijken waar jij en tante zo vaak over praatten.” zegt Mina met een brede glimlach op haar gezicht. ”Nee, niet vandaag.” zeg ik een beetje boos terug. Mina pakt me bij mijn hand, kijkt me een paar seconden aan, en geeft me een hele harde knuffel. ”Ik weet dat je je mama mist, ik mis haar ook, we hoeven niet het dak op als je dat echt niet wilt.” zegt ze snikkend, maar met een zachte troostende stem. We gaan toch maar naar huis. Thuis aangekomen vraag ik aan papa of hij wel eens naar het lokaal van mama gaat. ‘’Ja lieverd, soms als ik een beetje verdrietig ben en iedereen naar huis is, loop ik vanaf mijn faculteit naar het lege lokaal waar je mama lesgaf en dan herinner ik me weer hoe trots ik op haar ben en ben ik niet meer verdrietig.’’ Mama werkte op de universiteit in Kabul, waar papa nog steeds werkt. Hij was een sterrenkundige en gaf daarin les en hield heel erg veel van haar werk, haar passie was het doorgeven van haar kennis aan haar studenten, ze nieuwsgierig te maken naar wat er allemaal daarboven aan de hemel is, zoals de sterren. Maar een nog grotere passie van haar was, om samen met mij naar de sterren te kijken vanaf het dak van ons huis.

Maar die ene dag, waarop papa huilend thuiskwam, veranderde mijn wereld. Er was die dag een bom ontploft bij de universiteit waar mama werkte, honderden studenten en een paar leraren, waaronder mijn mama, waren gewond. Papa zegt dat er een grote chaos was, omdat er niet genoeg plek was in het ziekenhuis voor alle gewonden, mama was er op tijd naartoe gebracht. Maar ze werd niet beter, ze kon nooit meer bewegen en kon nog alleen een beetje praten. Na een paar weken mocht zij naar huis. In de woonkamer hadden wij haar bed gezet, zodat zij zich niet alleen voelde. De vrouw van mijn oom en ik verzorgden haar altijd als papa op werk was. Het ging steeds slechter met haar, ze was heel erg dun geworden, ik herkende haar bijna niet meer. Een paar dagen later zat ik bij haar op het bed. ‘’Zahra.’’ zei ze met alle moed en kracht die ze had verzameld, ‘’ herinner je je die rode koffer nog, die jij zo mooi vond, daarin ligt een cadeau voor je, iets wat mij heel dierbaar is.’’ Maar ik, ik kon alleen aan mama denken, ik voelde dat het haar laatste dag kon zijn en enige wat ik toen nog deed, was haar hand vasthouden en mijn hoofd op haar schouder leggen. Een paar minuten later voelde haar hand heel anders aan dan ik gewend was. Mijn lieve, sterke mama overleed die dag. Sindsdien zit ik bijna elke dag een paar minuten voor de rode koffer, met mama in mijn gedachten.

Na het gesprek met papa, loop ik naar mijn kamer en zit ik weer voor de koffer, deze keer geen zwetende handen, maar nog wel met een bonkend hart. Bang dat wat ik erin tref, mij nog meer verdrietig zal maken. Ik herinner me opeens waarom er een bom was ontploft bij haar universiteit. Het was door toedoen van een paar mensen die niet wilden dat vrouwen gingen werken en studeren en hun dromen waarmaakten. Door de koffer niet te openen, zou ik mama hetzelfde aandoen, zou ik haar dierbaarste bezit in een koffer gesloten houden en juist dat zou zij niet willen. Ik durf mijn handen naar het slot toe te bewegen, trillend open ik de koffer. Er ligt een kleine goud bruine sterrenkijker in, die ene waarmee mama en ik op het dak naar de sterren gingen kijken. Al die tijd wist ik van binnen dat er een sterrenkijker in lag, want dat was haar dierbaarste bezit, ze hield er bijna net zoveel van als van mij en papa. Ik pak het en ga ermee het dak op, het is een heldere avond. Er gaat een warm gevoel door me heen, alsof mama nog steeds leeft, leeft via haar passie en kennis die zij voor mij en haar studenten heeft achtergelaten. Ik kan niet wachten om het aan Mina en de rest te laten zien, maar nu, nu ga ik op het dak genieten van mijn reis naar de glinsterende sterren.

Zainab Sayed

Mijn naam is Zainab en ik kom oorspronkelijk uit Afghanistan. Schrijven is iets waar ik een haat-liefde relatie mee heb, omdat ik me heel slecht in woorden kan uitdrukken, maar het geweldig vind als ik zelfs maar een deel van mijn gevoelens ermee op papier kan zetten. Ik wens de kinderen in Afghanistan hetzelfde leesplezier toe, als die ik in Nederland heb gehad, daarvoor moeten er wel genoeg kinderboeken zijn. Door initiatieven als de Save the Children schrijfwedstrijd hoop ik dat daar een positieve verandering in komt.


© Zainab Sayed | Redactie Alice via >>Edit & Evolve<< | Stichting Hoogbegaafd!

E-magazine ontvangen

Print Friendly, PDF & Email
By |2018-06-29T01:54:42+00:00februari 23rd, 2016|Hoogbegaafde kinderen|0 Comments

About the Author:

Stichting Hoogbegaafd! verbindt, informeert en onderzoekt (ouders en begeleiders van) hoogbegaafden van alle leeftijden en achtergronden, ouders en begeleiders van hoogbegaafden en overige geïnteresseerden. Dat doen we met bijeenkomsten, een diverse online community, het schrijven van online artikelen, het onderhouden van een kennisportaal en het onderzoeken van bepaalde deelaspecten van hoogbegaafdheid. Empathie & Vertrouwen, Inclusie & Diversiteit, Integriteit & Discretie, Grondigheid & Wetenschappelijkheid zijn onze kernwaarden. We zetten hoog in op het gebruik van nieuwe media om op dynamische, interactieve en kritische wijze ons netwerk te onderhouden en informatie te verspreiden. We kijken verder dan een IQ-score: een hoogbegaafde is een hoogbewust persoon, soms ontestbaar. We benaderen hoogbegaafdheid als een positieve kwaliteit waarmee we als drijfveren middenin de maatschappij staan.

Geef een reactie