It’s OK not to be OK

Ik ben dol op tekst. Altijd al geweest. Ik kan intens genieten van een mooie column of spreuk, uren doen over de blogs die ik schrijf over mijn werk in de jeugdzorg en goede recepten leer ik uit mijn hoofd om ze in gedachten eindeloos te herhalen. Op papier ben ik beter dan in het echt. Teksten gaan altijd met me mee. Sommigen heel lang, anderen hangen af van de fase van mijn leven. Een groot deel van 2010 ben ik in verwachting. Vanaf het moment dat ik de 40 weken passeer wentel ik mezelf in zelfmedelijden door dagelijks de treurigste teksten op Facebook te plaatsen. Godzijdank wordt mijn zoon al vlug na de uitgerekende datum geboren, ik vrees dat mijn ‘volgers’ mij anders onder dwang hadden laten opnemen uit angst dat ik mijzelf iets aan ging doen.

Een snelle rekensom leert dat onze zoon inmiddels 5 jaar oud is. Als je hem kent dan hou je van hem of je vind hem verschrikkelijk, keihard maar waar. Ik ben bang dat meer ouders van hoogbegaafde kinderen dit zullen herkennen. Het erge is, ik kan het ze niet kwalijk nemen. Onze zoon is van het type ‘himmelhoch jauchzend, zum Tode betrübt. Hoge pieken diepe dalen maar nooit eens normaal en god wat verlang ik soms naar normaal. Voor mij, ons gezin maar bovenal voor hemzelf want het is dodelijk vermoeiend.

Onze zoektocht begint eigenlijk direct na zijn geboorte maar met name het laatste jaar is een echte rollercoaster. Eind 2014 mocht hij naar school; wát had hij zich verheugd en wát viel het tegen. Tierend staat hij daar in de gang; ‘mam, je denkt toch zeker niet dat ik alweer dat kuthamertjetik ga doen?’. Nou jongen, dat dacht mama eigenlijk wel. Dat doen toch alle kindjes in je klas? Al snel ga ik het gesprek aan met zijn juf, en nog eens en nog eens. In februari van dit jaar spreekt de inmiddels betrokken schoolarts de legendarische woorden ‘kan het ook zijn dat hij niet een beetje slim is en strontvervelend maar heel erg slim en juist daardoor strontvervelend? Waarom ben ik daar nou zelf niet opgekomen? Ik, zijn moeder, die hem in de voorliggende maanden al autisme, ADHD en ODD of een combinatie van dit alles had toebedeeld, heb echt geen seconde in overweging genomen dat zijn IQ het afwijkende deel zou zijn. Dat de schoolarts gelijk had blijkt al snel, in mei van dit jaar wordt hij getest. Met zijn IQ van 145 wijkt hij net zoveel af van het gemiddelde als een zwakbegaafde. Voor ons is het dus inmiddels heel begrijpelijk dat hij niet als vanzelf functioneert. Maar als het dan niet vanzelf gaat, hoe dan wel?

Ergens in die beginperiode zie ik een tekst die me op dat moment enorm aanspreekt; ‘een oester maakt van zijn probleem een parel’. Nou, die oester was ik hoor en ik zou van die hoogbegaafde zoon van mij wel even een pareltje gaan maken. Met heel veel inzet lijkt dat in eerste instantie te lukken. Mijn man en ik bezoeken lezingen en ouderbijeenkomsten, ik sluit me aan op fora en Facebook, we halen hulp in huis in de vorm van een hb-coach en ik koop alle boeken die er maar te vinden zijn over hoogbegaafdheid. Het resultaat, het gaat eindelijk goed met onze zoon. Eenmaal over van groep 1 naar groep 3 lacht het leven hem toe. Tot er uit het niets na de herfstvakantie een terugval komt die zijn weerga niet kent. Vreselijke driftbuien; er komen woorden uit zijn mond rollen die ik hier niet wil herhalen. Hij schopt tegen alle grenzen die hij maar kan vinden en is voor geen rede vatbaar. En daardoor zit de oester nu dus overspannen thuis, zonder parel. Het continue zorgen eist zijn tol. ‘Mensen breken niet omdat ze zwak zijn maar omdat ze veel te lang sterk waren’ lees ik ergens. Het klopt dat weet ik, maar toch voel ik me een zwakkeling…

Zo met de feestdagen op komst struin ik graag rond op leuke webshops en ik kwam achter het bestaan van het tekstboard, een leuk houten letterplankje met 3 regels en een setje letters en afbeeldingen waar je naar hartenlust teksten op kunt leggen en weer kunt veranderen. Ideaal zo vind ook mijn man die inmiddels wel klaar is met alle afgedankte teksten die naar de bovenverdieping verhuisd zijn. Vorige week stond er uiteraard ‘wie zoet is..’. Inmiddels staat er ‘Never grow up’, een tekst met voor mij een dubbele lading, daar hou ik van. ‘Ik kook van jullie’ hangt in een prachtige zwarte letterslinger in de keuken, onder de uitvergrote zwart wit foto’s van mijn bloedjes. Want ik kook voor hen, ik hou ook van hen maar kook ook af en toe ván hen.

Vanmorgen valt er een kaart van een lieve vriendin op de mat met een prachtige tekst; it’s ok to be not ok. En op dit moment ben ik not ok. Maar dat wordt ik wel weer. Er staat namelijk ook een tekst hier in huis die zegt ‘if you want to be happy…BE!’ Daarmee dwing ik het af…over een poosje. Ik richt al onze pijlen op 2016. In de tijd dat ik thuis ben van mijn werk wordt ik geacht weer eens wat fijns voor mezelf te doen. Mindfullness leek de huisarts wel wat. Nee dank u ik heb kinderen beste man, mijn mind is al full genoeg. Ik schrijf het liever van me af. Reuze therapeutisch en mogelijk daarnaast voor een ander herkenbaar, een schrale troost omdat je niet de enige bent of gewoon vermakelijk om te lezen, al is het maar op het toilet.


© Tamara | Redactie Alice via >>Edit & Evolve<< | Stichting Hoogbegaafd!

E-magazine ontvangen

Print Friendly, PDF & Email
By |2018-06-29T01:55:45+00:00december 22nd, 2015|Hoogbegaafde kinderen|0 Comments

About the Author:

Stichting Hoogbegaafd! verbindt, informeert en onderzoekt (ouders en begeleiders van) hoogbegaafden van alle leeftijden en achtergronden, ouders en begeleiders van hoogbegaafden en overige geïnteresseerden. Dat doen we met bijeenkomsten, een diverse online community, het schrijven van online artikelen, het onderhouden van een kennisportaal en het onderzoeken van bepaalde deelaspecten van hoogbegaafdheid. Empathie & Vertrouwen, Inclusie & Diversiteit, Integriteit & Discretie, Grondigheid & Wetenschappelijkheid zijn onze kernwaarden. We zetten hoog in op het gebruik van nieuwe media om op dynamische, interactieve en kritische wijze ons netwerk te onderhouden en informatie te verspreiden. We kijken verder dan een IQ-score: een hoogbegaafde is een hoogbewust persoon, soms ontestbaar. We benaderen hoogbegaafdheid als een positieve kwaliteit waarmee we als drijfveren middenin de maatschappij staan.

Geef een reactie